Wit Szostak – Odchodząc od fantastyki

Wit Szostak tak naprawdę nie jest pisarzem, tylko filozofem z Krakowa, i nie nazywa się wcale Wit Szostak. Używa pseudonimu, żeby rozdzielić pracę nauczyciela akademickiego i twórczość literacką. Jego wielką miłością pozostaje od dawnych lata muzyka ludowa. Swego czasu jeździł po wsiach i uczył się grać oberki na skrzypcach. Jest członkiem Towarzystwa Tischnerowskiego i miłośnikiem twórczości Tolkiena. Gra na skrzypcach, gęślach i dudach.

Za opowiadanie Miasto grobów otrzymał Nagrodę im. Janusza A. Zajdla. Jest autorem cyklu powieści fantasy o Smoczogórach. Duże uznanie krytyki głównonurtowej przyniosła mu tzw. trylogia krakowska, na którą złożyły się Chochoły (otrzymał za nie Nagrodę Literacką im. Jerzego Żuławskiego), Dumanowski i Fuga (nominacja do nagrody Nike). Akcja wszystkich części rozgrywa się w jednej z krakowskich kamienic.

Z każdą kolejną książką Szostak odchodzi coraz dalej od fantastyki i bardzo nie lubi, gdy nazywa się go pisarzem fantasy. Ostatnim wyróżnieniem jest nominacja do Paszportu POLITYKI za powieść Sto dni bez słońca (wydawnictwo Powergraph).

BIBLIOGRAFIA

Cykl o Smoczogórach

Wichry Smoczogór (RUNA, 2003)

Poszarpane granie (RUNA, 2004)

Ględźby Ropucha (RUNA, 2005)

 

Trylogia krakowska

Chochoły (Lampa i Iskra Boża, 2010)

Dumanowski (Lampa i Iskra Boża, 2011)

Fuga (Lampa i Iskra Boża, 2012)

 

Inne

Oberki do końca świata (PIW, 2007)

Sto dni bez słońca (Powergraph, 2014)

 

Dodaj komentarz

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.