Art of Reading
  • Search results for Joan Didion
  • Rok magicznego myślenia – gdy magia to za mało

    rokmag

    stars8

    Tytuł oryginału: The Year of Magical Thinking

    Tłumaczenie: Hanna Pasierska

    Wydawnictwo: Znak

    Gatunek: beletrystyka

    Liczba stron: 288


    Ostatnie moje wpisy spowija jakaś mgła ciemna, pełna macek, zatracenia i Santa Muerte. Nie inaczej będzie dziś, bo książkę Joan Didion Rok magicznego myślenia określić można najtrafniej jako „dziennik żałoby”. Tej spadającej znienacka (zawał serca męża) i tej antycypowanej (córka autorki zmarła wkrótce po napisaniu książki). Wobec faktów dokonanych trudno zachować obojętność. Czy jednak wywlekanie traum na światło dzienne, z pełną ich świadomością, bez omijania żadnych szczegółów, naprawdę może być pomocne? Mam pewne wątpliwości, ale na pewno nie chcę wyjść na gruboskórnego cynika.

    Też znam dobrze, zbyt dobrze, to miejsce, w które trafiła pisarka. Skąd niegdyś prowadziło tyle dróg, a teraz nie ma nawet wąskiej ścieżki (kogoś tu parafrazuję, może C.S. Lewisa?). Miejsce pozostawiające człowieka bez sił, bez wiary i perspektyw, z za kłóconym postrzeganiem. Zapewne podświadomie czuję do tej książki pewną niechęć, bo zbyt mocno odsłania to, co próbowałem ukryć, rozgrzebuje stare rany? Ten beznamiętny ton, z jakim Joan Didion snuje opowieść, bez uciekania się w sentymentalne porywy, bez udawania – to wszystko podziałało na mnie w sposób nieco odpychający. Ale kto wie, może chodzi o jakąś dziwaczną zazdrość, jaką odczuwamy, gdy zorientujemy się, że nasze najgłębsze przeżycia nie są i nigdy nie były czymś wyjątkowym? I co gorsza – są też czymś powtarzalnym?

    Trochę oszukał mnie tytuł – w tej książce próżno szukać magii. Jest drobiazgowa, można nawet rzec – narcystyczna, wiwisekcja żałoby, jakby pisarka próbowała ją na swój sposób przepracować (termin psychoterapeutyczny). Nie ma tu błysków iskier i czarodziejskich różdżek – jest za to życie pełne wnikliwie czytanych raportów medycznych i rozmów z lekarzami. Ale także i pewien etap żałoby – właśnie tytułowe magiczne myślenie, myślenie życzeniowe, kiedy wydaje nam się, że czyjaś śmierć to tylko sen, a nasze odpowiednie zachowanie jest w stanie odwrócić wyroki losu.

    Przede wszystkim jest to książka na wskroś dziennikarska – pełna odniesień do faktów i źródeł, utkana cytatami, próbująca za wszelką cenę zracjonalizować żałobę. Czy to beletrystyka czy też może bardziej esej? A może wspomnienia, autobiografia? W podobnych przypadkach szufladki są przepełnione, a ten tłok tylko dowodzi, jak sztuczne są wszelkie podziały.

     

  • Joan Didion – dziennikarstwo inaczej

    Joan Didion (ur. 5 grudnia 1934 w Sacramento w stanie Kalifornia) – amerykańska dziennikarka, eseistka, powieściopisarka. Mieszka w Nowym Jorku. Bliska nurtowi Nowego Dziennikarstwa.

    W 2005 roku zdobyła National Book Award za Rok magicznego myślenia, eseistyczną opowieść o śmierci jej męża i ciężkiej chorobie 39-letniej córki, która również zmarła, gdy książka była już gotowa.

    W Polsce przetłumaczono także cztery inne jej książki, wyłącznie powieści, choć równie znane są reportaże:

    Graj jak się da (Play It As It Lays, 1970)

    Modlitewnik (A Book of Common Prayer, 1977)

    Rzekobieg (Run, River, 1963)

    Demokracja (Democracy, 1984)

    W warszawskim Teatrze Studio pod opieką artystyczną Bartosza Zaczykiewicza powstał monodram Ewy Błaszczyk na podstawie „Roku magicznego życia”. Prapremiera miała miejsce 14 listopada 2008 roku. Za kostiumy odpowiada Dorota Kołodyńska, światło – Mirosław Poznański.

    Źródło: Wikipedia