Art of Reading
  • Kto umie tak kochać?, czyli bajędy Katarzyny Georgiou

    Autor: Katarzyna Georgiou

    Gatunek: poezja

    Wydawca: EUROSYSTEM

    Data wydania: 2017

    Liczba stron: 98


    Czasami największym problemem recenzenta jest nadanie odpowiedniej specyfikacji gatunkowej. Wprawdzie nie należę do ludzi, którzy mocno przywiązują się do szufladek i kategorii, lecz lubię swoisty porządek rzeczy. Byłbym pewnie tym krytykiem, z którego dworował sobie Jacek Kaczmarski w utworze Sąd nad Goyą, nie mam tu wątpliwości. No ale jak ocenić właściwie tomiki Katarzyny Georgiou? Czy to rzeczywiście poezja, pomieszana z prozą poetycką? Przecież w książce znajdziemy także autorskie zdjęcia. Najbliżej tu chyba koncepcyjnie do idei tzw. artbooka. 

    Odsuńmy na bok etykietki. Drzewa kochać potrafią to właściwie zwieńczenie trylogii, wcześniejsze tytuły w niej zawarte to: Światy dwa w pogoni za Leśnym Lichem  oraz Komu mruczy kot. Zalecana jest zdecydowanie lektura całości. Oto bowiem autorka zawarła w tych książkach coś znacznie więcej niż tylko prostą sumę wierszy, refleksji i zdjęć. To cały paradygmat, kwintesencja podejścia do życia i zebranych doświadczeń, credo życiowe i pisarskie. Co więcej, te książki tak naprawdę wymykają się ocenie krytyczno-literackiej, są bowiem czymś więcej niż tylko książkami.

    Można potraktować opublikowaną przez Katarzynę Georgiou trylogię jako swego rodzaju podręcznik empatii, jako repetytorium wrażliwości. Czego, jak czego, ale wrażliwości dzisiejsze czasy z pewnością potrzebują. Tym większa zasługa autorki, która zdecydowała się na publikację równie niepopularnych treści. Chciałbym wierzyć, że lektura tych tomików jest w stanie zadziałać w sposób terapeutyczny, że może zmienić sposób myślenia o świecie, czy w zasadzie o światach nas otaczających.

    Z pewnością zaś nawet jeśli nie wykona tak ambitnego zadania, to pomoże czytelnikowi przenieść się chociaż na chwilę do krainy łagodności, gdzie żyją tajemnicze istoty kierujące się w swym postępowaniu miłością i współczuciem. Może to wcale nie jest tak mało?

     

  • I znów długa lista Bookera…

    Czym nas zaskoczą jurorzy najbardziej poważanej nagrody literackiej w Wielkiej Brytanii? Na razie wyłonili 12 spośród 144 powieści zgłoszonych w tym roku do Nagrody Bookera. To tak zwana długa lista, która 13 września zamieni się listę krótką, na której pozostanie tylko pięć tytułów. Przyznanie Nagrody nastąpi 17 października w londyńskiej Guildhall – historycznej siedzibie władz City of London pochodzącej z XII wieku. Tegoroczna gala będzie już 47. edycją.

    Jak wygląda tegoroczne zestawienie pretendentów? Oto ono:

    4 3 2 1 – Paul Auster (USA),
    Days Without End – Sebastian Barry (Irlandia),
    History of Wolves – Emily Fridlund (USA),
    Exit West – Mohsin Hamid (Pakistan, Zjednoczone Królestwo),
    Solar Bones – Mike McCormack (Irlandia),
    Reservoir 13 – Jon McGregor (Zjednoczone Królestwo),
    Elmet – Fiona Mozley (Zjednoczone Królestwo),
    The Ministry Of Utmost Happiness – Arundhati Roy (Indie),
    Lincoln in the Bardo – George Saunders (USA),
    Home Fire – Kamila Shamsie (Pakistan, Zjednoczone Królestwo),
    Autumn – Ali Smith (Zjednoczone Królestwo),
    Swing Time – Zadie Smith (Zjednoczone Królestwo),
    The Underground Railroad – Colson Whitehead (USA).

    Spośród nominowanych tytułów jedną już można przeczytać po polsku, a wkrótce będzie można przeczytać kilka innych. Kolej podziemna Colsona Whiteheada ukazała się nakładem Wydawnictwa Albatros. W planach wydawniczych na ten rok są także Zbiornik 13 Jona McGregora, Exit West Mohsina Hamida, Swing Time Zadie Smith oraz Ministerstwo Niezrównanego Szczęścia Arundhati Roy. Warto dodać, że ten ostatni tytuł to druga powieść w dorobku hinduskiej pisarki – jej słynny debiut Bóg rzeczy małych zdobył główną Nagrodę w 1997 roku.  W przyszłym roku poznamy natomiast 4321 Paula Austera oraz Lincoln in the Bardo George’a Saundersa.

    Pozostaje więc czekać na werdykt jury. Do tej pory tylko troje autorów zdobyło Nagrodę Bookera dwukrotnie – byli to Hilary MantelJM Coetzee oraz Peter Carey. Od 1969 roku po najwyższy laur sięgnęło 31 mężczyzn i 16 kobiet. Najmłodszą laureatką była była Eleanor Catton w 2013 (nagrodzono wtedy Wszystko, co lśni). Dwukrotnie zdarzyło się również, że przyznano dwie równorzędne, główne nagrody.

  • Drugi peron – mroczne światy Agnieszki Kwiatkowskiej

    Gatunek: horror

    Wydawca: Phantom Books Horror

    Data wydania: 2017

    Liczba stron: 88


    To wręcz zakrawa na jakieś zakrzywienie przestrzeni i czasu – ta krótka książeczka zawiera zadziwiająco dużo świetnych opowiadań. Niektóre z nich można już było w różnych miejscach przeczytać, ale dopiero cały zestaw oddaje w sprawiedliwy sposób talent Agnieszki Kwiatkowskiej. Jak ktoś kiedyś powiedział, każda książka powinna być wehikułem, który przenosi czytelnika w inne miejsce. Drugi peron i inne opowiadania spełnia ten postulat i nawet nie trzeba wsiadać do pociągu.

    Z pisaniem recenzji mam jednak pewien kłopot, gdyż miałem zaszczyt napisać wstęp do tego zbioru. Pozwolę więc sobie na autoplagiat, gdyż pewien fragment chciałbym w tym miejscu przytoczyć:

    „Agnieszka Kwiatkowska jest prawdziwą mistrzynią budowania mrocznej atmosfery. Zaczyna się zwykle niewinnie, spokojnie i niegroźnie. I wtedy nagle z pozornie spokojnego pejzażu wyrastają znienacka ciemne wieże strachu górujące nad czytelnikiem, przytłaczające go, spowijające cieniem. W jednej chwili pochłaniają nas, znajdujemy się w ich wnętrzach, błądzimy przez podziemne korytarze w panice poszukując tajemnych przejść w ścianach. Bez względu na to, czy przenosimy się mentalnie na nieistniejącą stację kolejową, czy do powstańczej Warszawy lub na włoską prowincję – te mury wznoszą się ze wszystkich stron. Wtedy zmieniamy się znów w małe dziewczynki i małych chłopców chowających nogi pod szczelnie owijającą je kołdrę, bo przecież tam, gdzieś w ciemnościach kryją się potwory.

    Na dodatek Agnieszka Kwiatkowska znakomicie porusza się w każdej z gatunkowych stylistyk. Czy to klasyczna opowieść o duchach, czy bardziej współczesna o ludziach noszących demony w sercach”.

    Ta książka to również doskonały prognostyk dla nowej serii Odmienne stany grozy wydawanej przez Phantom Books Horror. Oby ten wysoki poziom został utrzymany przez kolejnych autorów.